“Ὁμοίους ἡμῖν, δέσμιοι δεσμώτες ή δήμιοι δημότες; Ό,τι βλέπουμε είναι ψέμα”

“Ὁμοίους ἡμῖν, δέσμιοι δεσμώτες ή δήμιοι δημότες; Ό,τι βλέπουμε είναι ψέμα”

Σε μια σπηλιά ζούμε και εμείς, μέσα στην αμάθεια, την αναλήθεια, την άγνοια. Όπως ακριβώς το φως του ήλιου δεν φτάνει μέσα στην σπηλιά, έτσι και το φώς της γνώσης, της αλήθειας, δεν φτάνει σε μας. Οι άνθρωποι-δεσμώτες (;), είναι τα “ανθρωπάκια”, οι απαίδευτοι, οι αμόρφωτοι που έχουν απο την παιδική τους ηλικία αλυσοδεθεί, με την υποχρέωση να βλέπουν επίπεδες σκοτεινές σκιές, απεικάσματα, όχι την αλήθεια. Αλυσοδέθηκαν όμως μόνοι τους, ή τους αλυσοδέσαν στα δεσμά της άγνοιας;

Πολλοί δεν έχουν καταλάβει ότι η περίοδος που διανύουμε, δεν είναι οικονομική ύφεση, ούτε πτώχευση, είναι κρίση αξιών, αποτελέσμα της δεσμευμένης κριτικής ικανότητας κάποιων, προκειμένου να “τρώνε” καλά άλλοι, βολευτές και βουλευτές. Τόσο καιρό, ακόμα και τώρα δεν φαίνεται να ξυπνήσαμε, σκεφτόμαστε με τον τρόπο που θέλουν οι “δημαγωγοί¨, αυτοί που μας έχουν κάνει ουσιαστικά πλύση εγκεφάλου.

Είναι γεγονός, ότι το πολιτικό-οικονομικό και θρησκευτικό κατεστημένο έχει χαλκέυσει τα δεσμά της άγνοιας, ώστε να μην είμαστε ελεύθερα σκεπτόμενα άτομα, αλλά δέσμιοι σε συμφέροντα και επιδιώξεις άλλων, πολλές φορές και “εξωτερικών”. Στα τοιχώματα της σπηλιάς, όπου μας έχουν τοποθετήσει καταχθόνια μυαλά, προβάλλονται οι σκιές αυτών των δήθεν γνώσεων που ΘΕΛΟΥΝ να αποκτήσουμε, κι όχι όσων καθίστανται αναγκαίες για την πνευματική μας τελείωση. Μας συγχύζουν, μας υπερ-παρα-πληροφορούν σε καταιγιστικούς ρυθμούς ώστε να μην προλαβαίνουμε να αντιδράσουμε και να μένουμε απαθείς, συνειδησιακά κατακερματισμένοι.

Συγχρόνως, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η αμφβίβολης ηθικότητας ιδιοκτήτες τους, έχουν αναλάβει το έργο του σχολείου, αφού το σχολείο αναγκάστηκε να μετατραπεί σε ένα προπαρασκευαστήριο για την εισαγωγή στα ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτήρια. Ακόμη, οι λέξεις σωφροσύνη, αρετή, δικαιοσύνη, άμμιλα, “ευγενώς αγωνίζεσθαι και ηθικώς ζην” ανήκουν στις άγνωστες λέξεις, λέξεις βάση του αρχαιοελληνικού πολιτισμού.

Δυστυχώς, ο Έλληνας, έχει “καλομάθει¨ στην εύκολη λύση, στην κατηφορική έξοδο, όχι στην ανηφορορική, στην έξοδο-άνοδο που προυποθέτει θυσίες, δυσκολίες, για την κατάκτηση της κορυφής, της γνώσης, της παιδείας, της φιλοσοφίας. Εθελοτυφλεί, άλλες φορές συνειδητά και άλλες ασυνείδητα. Είναι “ανθρωπάκος” όπως θα τον έλεγε ο Βίλχεμ Ραίχ και όχι εν δυνάμει φιλόσοφος.

Ας βγούμε στον κόσμο του ήλιου, στο φως της αλήθειας, στα χέρια μας είναι. Μην γινόμαστε υποχείριοι ατομιστές του συμφέροντος. Ας γίνουμε σοφότεροι, πνευματικοί, μοναδικοί, δυνατοί, λιτοί και ευτυχισμένοι. Έχουμε την τύχη να συναντάμε στο δρόμο μας έναν Σωκράτη, έναν Πλάτωνα, έναν Απολλώνιο Τυανέα ή κάποια σύγχρονη ενσαρκωμένη φωτεινή ψυχή. Όσο μας επιτρέπουν τα δεσμά, ας αποστρέψουμε το βλέμμα μας από τις σκιές, όσο μας επιτρέπουν οι αντηχήσεις, ας αποσπάσουμε την ακοή μας από τους θορύβους κι ας προσπαθήσουμε ν’ ακούσουμε τους λόγους τους. Και μπορεί να νιώσουμε να χαλαρώνουν τα δεσμά και να πέφτουν…

Του Βασίλη Σκωλίκη
21/11/10

« Αγαπώ τη Γη, φροντίζω το περιβάλλον! »

« Αγαπώ τη Γη, φροντίζω το περιβάλλον! »

"Τι να σου χαρίσω, όπως το 'χουν κάνει το φεγγάρι, Ρώσοι, Αμερικάνοι;" , λέει το αυτό το φαινομενικά αφελές ερώτημα του γνωστού τραγουδιού και σε αυτό συμπυκνώνεται παραστατικά αλλά συγχρόνως δραματικά όλη η αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου για τις ανεξέλεγκτες επεμβάσεις και τις ανεπιθύμητες επιδράσεις του τεχνικού πολιτισμού πάνω στη φύση και στη ζωή μας.

Στις μέρες μας, δυστυχώς, καθημερινά ολοένα και περισσότερο ο άνθρωπος κατακτά το διάστημα, αλλά χάνει την Γή. Σε αυτό τον αιώνα της αφθονίας έχουμε φτάσει σε σημείο να θάβουμε στις χωματερές τα τρόφιμα που πλεονάζουν από κερδοσκοπική απληστία, τη στιγμή που συνάνθρωποι μας θάβονται από ασιτία. Έτσι, αντιφατικά και παράλογα οι μισοί σχεδόν κάτοικοι του πλανήτη μας πεθαίνουν από υποσιτισμό και οι άλλοι μισοί από υπερσιτισμό. Είναι γεγονός δε ότι οι τεχνολογικοί μας άθλοι συναγωνίζονται της ηθικές μας αθλιότητες. Οι ισχυροί της γης εκμεταλλεύονται τους φυσικούς πόρους, το φυσικό περιβάλλον, τον φυσικό πλούτο των υποανάπτυκτων, μετατρέποντας, εκτός των άλλων, τις χώρες τους σε χώρους αποθήκευσης τοξικών αποβλήτων. Έτσι σχεδόν ετσιθελικά και αυθαίρετα , οι αναπτυγμένοι βιομηχανικά και οικονομικά λαοί κρατούν τους υπανάπτυκτους στην αγραμματοσύνη και στην υπανάπτυξη, γιατί έτσι εξυπηρετούνται και επιταχύνονται τα αναπτυξιακά τους προγράμματα.

Επομένως, είναι παράλογο ο άνθρωπος να ακούει με τα υπερσύγχρονα όργανα ήχους από άλλους πλανήτες και να κωφεύει στο δραματικό πια SOS που εκπέμπει ο δικός τους πλανήτης. Η δραματική αυτή έκκληση δίνει, λοιπόν, άμεση προτεραιότητα στα οικολογικά προβλήματα του πλανήτη μας και στην αισθητή και επικίνδυνα κλιμακούμενη υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος. Η "τραγική ειρωνεία" του προβλήματος αυτού όμως είναι ότι ο άνθρωπος δεν συνειδητοποίει πως όσο πιο πολύ κακοποιεί τη φύση, τόσο πιο βαθιά πριονίζει το κλαδί που τον στηρίζει και του εξασφαλίζει τη ζωτική επαφή με τη υγεία και τη ζωή.

Επιπρόσθετα ,ο άνθρωπος, κατάφερε να μετατρέψει τον ήλιο από πηγή ζωής σε εστία θανάτου, κατάφερε να μολύνει τα ποτάμια, τις λίμνες, τα δέντρα απειλώντας και την ίδια του τη ζωή. Έτσι κρίνεται σκόπιμο να εξαρθεί η θετική προσπάθεια των οικολογικών συλλόγων για την αντιμετώπιση των ειδικών περιβαλλοντικών και οικολογικών προβλημάτων του τόπου μας με αποτέλεσμα πλέον ο άνθρωπος να μην νιώθει ότι περπατάει στην ¨ολόμαυρη ράχη" -όχι πια των " Ψαρών"- αλλά των εκατοντάδων καμένων δασών . Ακόμη, πρέπει να καθιερωθεί στα δημοτικά σχολεία όλου του κόσμου μία ώρα με με διδαχτικό θέμα : "Οικολογία - Περιβάλλον" , όπου να αναλύονται απλά τα προβλήματα του περιβάλλοντος και οι τρόποι αντιμετώπισης τους ώστε το άτομο από μικρή ηλικία να έχει υϊοθετημένα στοιχεία για τον σεβασμό απέναντι στο περιβάλλον . Τέλος, σήμερα υπάρχουν αρκετές οικολογικές οργανώσεις που μπορεί ο άνθρωπος να συμμετάσχει βοηθώντας ουσιαστικά στην λύση κάποιων επιβλαβών φαινομένων και γενικότερα περιβαλλοντικών προβλημάτων. Μην σκέφτεσαι λοιπόν ότι ΕΣΥ δεν θα αλλάξεις το πρόβλημα και κάθεσαι απαθής στην καταστρεπτική απάθεια σου! ΜΠΟΡΕΙΣ ΛΟΙΠΟΝ, ΜΠΟΡΕΙΣ!

Ας προστατέψουμε την φύση που αποτελεί την μεγάλη μητέρα και την παιδαγωγό. Και επειδή υπήρξε και τροφός μας, ας μη γίνουμε εμείς οι διαστροφείς της. Είμαστε χρεώστες της, ας μη γίνουμε και προδότες της, είμαστε οι δημευτές της , ας μη γίνουμε και οι δήμιοί της, είμαστε καταχραστές της, ας μη γίνουμε και εκτελεστές της...

Dj Vassilis Skoliki's Personal Site coming soon....

www.djv-skolikis.gr

Λίγα λόγια για την Αγάπη..

«Σειρήνες συναισθημάτων»

Μια λέξη. Πέντε γράμματα. Είσαι δυστυχής άμα δεν το νιώσεις. Είσαι ευτυχής εάν το νιώσεις. Μοιάζει, φαίνεται , σαν μια συνάρτηση ανάμεσα στον έρωτα και το πάθος. Με αυτή απολαμβάνεις , συμπαραστέκεσαι ,διασκεδάζεις, δίνεις και πολύχρωμα και πολυδύναμα νιώθεις κάποιον δίπλα σου «σαν το άλλο σου μισό». Είναι η αγάπη. Σύνολο καθορισμένων αισθημάτων και αόριστων σκέψεων.
Αγάπη εστί ένας ουρανός που πότε βρέχει , πότε χιονίζει και πότε είναι καταγάλανος και λαμπερός. Είναι ένας λεπτός σπάγκος που αν δεν τον χειριστείς σωστά κάποια στιγμή θα τεντωθεί και θα σπάσει.
Δεν έχεις λόγο που αγαπάς. Και αυτό είναι που σε μαγεύει. Σε μαγεύει να ζωγραφίσεις την ομορφιά της ζωής .Γιατί αυτό που λέμε αγάπη είναι ένα έργο τέχνης. Υπάρχουν καλλιτέχνες όλων των ειδών. Οι καλλιτέχνες της αγάπης όμως χρησιμοποιούν τα εργαλεία τους για να εκφράσουν το ανέκφραστο. Χωρίς πινέλο, αποτυπώνουν τη ζωή με τα πιο ζωηρά χρώματα. Χωρίς σμίλη, χαράζουν τη μαγεία της ύπαρξης. Χωρίς κλίμακα, δημιουργούν μουσική για όλους μας. Χωρίς καμία χορογραφία , μπαίνουν στο χορό της ζωής. Μια τέχνη που όλη μπορούν να μάθουν αν τους έρθει μία και μοναδική σταγόνα από τον ουρανό που θα πέσει στο ποτήρι της ζωής για να μειώσει την πίκρα της.
Αγάπα . Μπορεί να έρθει μια μικρή βροχή . Δεν πειράζει. Θα μάθεις. Και αν είναι απλά μια μπόρα με μικρή διάρκεια πάλι δεν πειράζει καθώς ο προσωρινός αποχωρισμός δυναμώνει τα μεγάλα αισθήματα και σβήνει τα μικρά απαράλλακτα, όπως ο αέρας δυναμώνει τη φωτιά και σβήνει το κερί..
Αγάπα αληθινά όμως . Όπως οι δροσοσταλίδες αγαπούν τ’ αεράκι, όπως οι μητέρες αγαπούν το πρωτότοκο τους, όπως η μνήμη αγαπά πρόσωπα απ’ το παρελθόν, όπως η παλίρροια το φεγγάρι, όπως οι άγγελοι αγαπούν τους αγνούς στην καρδιά και όπως η θάλασσα αγαπάει την άμμο.
Πρόσεχε όμως .Αυτό απαιτεί προσπάθεια. Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει από φυσικό θάνατο. Πεθαίνει όμως από αδιαφορία και εγκατάλειψη. Πεθαίνει όταν τη θεωρήσουμε δεδομένη. Πράγματα που παραλείπουμε και αγνοούμε είναι συχνά πιο επικίνδυνα από τα λάθη που κάνουμε. Τελικά , θα έλεγα, η αγάπη πεθαίνει από κόπωση και πλήξη, από έλλειψη φροντίδας και στοργής. Πρόσεχε! Μην την σκοτώσεις ! Ανανέωσε την όπως εσύ το νιώθεις!
Και θα μας πει ό Somerset Maugham : «Η μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής δεν είναι ότι πεθαίνουν οι άνθρωποι, αλλά ότι παύουν ν’ αγαπούν». Ίσως φθείρονται, αναλώνονται και καταναλώνονται σε αυτό το άγχος της ρουτίνας, αυτόν τον μέγα ρυπαντή της αγάπης. Μην αφήνεις τίποτα να ανεβαίνει πιο πάνω από τα σκαλιά της αγάπης και της υγείας σου γιατί μετά δεν θα μπορείς ούτε να τα ανέβεις.
Είναι μεγάλη η δύναμη της αγάπης. Σαν να σε αλλάζει ριζικά. Δεν ξέρω , νιώθεις σαν να έχεις ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και δεν χρειάζεσαι την «Χαβάη της ηρεμίας». Είσαι απλά γεμάτος . Γεμάτος σκέψεις , όνειρα, συναισθήματα , στόχους , ευτυχία και ψυχική υγεία και ευμάρεια.
Μην αγαπάς κάποιον επειδή είναι όμορφος , αγάπησε τον επειδή θα είναι όμορφα όταν τον αγαπάς. Αλήθεια σου λέω , θα αλλάξει η ζωή σου . Η αγάπη απονέμεται πάντα σαν δώρο. Ελεύθερα, πρόθυμα, απροσδόκητα. Προσφέρεται ακόμα κι’ όταν οι άλλοι δεν την αναγνωρίζουν και δεν την εκτιμούν . Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν, αγαπάμε γιατί απλά έτσι το νιώθουμε.
Αγάπα και σύ και μην ξεχνάς για να έχεις απόλυτο έλεγχο στο σώμα σου και τη ζωή σου απαιτούνται τρία πράγματα, ένας στόχος, ένα όνειρο και μία αγάπη…

"Καληνύχτα Ελλάδα"

Καλώ τους ηγέτες και τους λαούς της Ευρώπης: μαζί, ελάτε να σπάσουμε αυτά τα τείχη, είτε είναι από τούβλα, είτε είναι μέσα στο μυαλό μας. Ελάτε να τα γκρεμίσουμε», είπε κατά τη βράβευσή του στο Βερολίνο ο Γ. Α. Παπανδρέου.
Ο λόγος ήταν εμπνευσμένος.
Για να αποδείξει η κυβέρνηση ότι ήταν και ειλικρινής ας απαντήσει έμπρακτα στον 16χρονο συμπολίτη του Βασίλη Σκωλίκη, (bill_skol@hotmail.com) που έγραψε χθες:
«Γιατί...;
Είμαι μαθητής ή επαγγελματίας σε πολυεθνική; Θέλω αύξηση, αλλά όχι χρημάτων. Ελεύθερου χρόνου. Θέλω μπόνους. Αλλά όχι ποσοστών. Αναζητώ απλά χαλάρωση. Δεν λέω να μην δουλέψω, αλλά όχι και να ρέψω. Θέλω την υγεία μου. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ ΟΥΤΕ MANAGER.
Ξυπνάω. Πάω σχολείο. Γυρνάω. Τρώω(;). Έχω διάβασμα. Πολύ διαβασμα. Έχω φροντιστήριο (γιατί ουσιαστικά μου το επιβάλλουν).Έχω κιάλλο διάβασμα. Θέλω να πάω γυμναστήριο, θέλω να κάτσω facebook, θέλω να διαβάσω ένα βιβλίο, θέλω να ακούσω μουσική , να παίξω μπάσκετ. “ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙΣΣΣΣΣ!!!” μου λέει η συνείδηση μου. Οκ. Τρώω. Κάνω μπάνιο. Κοιμάμαι. Πάμε πάλι από την αρχή. Μα είμαι μόλις 16 ετών!!!
Ζω για να γράψω 5-6 διαγωνίσματα στις πανελλαδικές; Η ζω για να παλέψω με την ζωή και να νιώσω την ευτυχία ωριμάζοντας; Σίγουρα και οι εξετάσεις μια μάχη είναι. Αλλά πλέον δίχως όρια. Γιατί να μάθω τόσα βιβλία παπαγαλία για να τα γράψω ένα πρωί και μετά να τα ξεχάσω; Γιατί να κριθώ σύμφωνα με την ψυχολογική κατάσταση ενός εξειδικευμένου(;) -δίχως οδηγίες- διορθωτή; Γιατί πολύ απλά να μην μάθω - πολλά δεν λέω - αξιόλογα πράγματα που να με κάνουν μορφωμένο άλλα και καλύτερο σαν άνθρωπο; Γιατί αν δεν λύσω μια άσκηση επειδή δεν μου την είπαν στο φροντιστήριο να μην περάσω σε μια σχολή, και άλλος που του την είχαν διδάξει να πετύχει. Γιατί; Είναι καλύτερος; Πιο έξυπνος; Έχει καλύτερη κρίση; Η μάλλον ...καλύτερο καθηγητή! Γιατί σήμερα δεν κρίνεται ο μαθητής στις πανελλαδικές εξετάσεις αλλά σε μεγάλο βαθμό ο καθηγητής του στο φροντιστήριο και ελάχιστα στο σχολείο.
Ποιό είναι το πρόβλημα μου; Ότι δεν θα κριθώ για την αξία μου, αλλά για την παπαγαλία μου. ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ. Περνάω τα καλύτερα μου χρόνια πάνω από ένα γραφείο διαβάζοντας για το τίποτα. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΑΥΤΟ. Δεν λέω να μην διαβάσω. Ας διαβάσω κάτι ουσιώδες όμως. Είναι περίεργα τα πράγματα. Σίγουρα τα μαθηματικά είναι πολύ σημαντικά. Αλλά όχι τα μαθηματικά, η μαθηματική λογική και σκέψη. Σίγουρα η γλώσσα είναι πολύ σημαντική, αλλά η ανάπτυξη του προφορικού και του γραπτού λόγου. Και η φυσική, μέσα στην ζωή μας. Αλλά όχι η φυσική του σχολείου , η ερμηνεία των φυσικών φαινομένων. Και η βιολογία, πολύ ενδιαφέρουσα. Αλλά όχι η βιολογία που διδασκόμαστε, αλλά η γνώση από τι αποτελούμαστε εμείς και αυτά που τρεφόμαστε. Όλα ωραία είναι. Αλλά όχι στην διάσταση που μας τα βομβαρδίζουν. Έχουμε καταντήσει να μη σκεφτόμαστε, να μην επικοινωνούμε καθόλου, ή αν επικοινωνούμε να επικοινωνούμε λάθος. Δεν ξέρουμε τίποτα. Είμαστε αμόρφωτοι με πολλές γνώσεις. Δεν είμαστε σοφοί. Είμαστε ανθρωπάκια του συστήματος. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ....Καληνύχτα Ελλάδα

«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ»

«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ»
Πιστεύετε πως είναι συμβατή η ιδιότητα το καλλιτέχνη, του ποιητή ,γενικά του διανοουμένου με εκείνη του στρατευμένου , ή όχι , και γιατί;

Ο άνθρωπος, από τα πρώτα του συνειδητά βήματα , αγωνίζεται και αγωνιά στο πλαίσιο ενός γενικού προορισμού και ενός ειδικού πεπρωμένου να αναβαθμίσει τη θέση του μέσα στην κοινωνική διαστρωμάτωση, να συντονίσει το ατομικό του διασκελισμό με το γενικότερο βηματισμό, να προσαρμόσει τις προθέσεις, τις θέσεις και τις διαθέσεις του με τις προδιαγραφές και τις προϋποθέσεις που απαιτεί το κοινωνικό πλαίσιο, για να καταστεί εφικτή η σωστή κοινωνική του ένταξη και αποδοχή.

Έτσι, σε κάποιο στάδιο της ζωής του αποφασίζει εάν μπορεί καταρχάς , και έπειτα αν θέλει να ασχοληθεί με πνευματικά επαγγέλματα η ενδιαφέροντα , ανεξάρτητος και ελεύθερος στην μαγεία των απόψεων και των γνώσεων του, ή στρατευμένος , σαν ένα στρατιωτάκι που ίσως εξαρτάται και αναλώνεται και καταναλώνεται στην καθημερινότητα και αποτελεί προϊόν εκμετάλλευσης άλλων «μεγάλων» ή απλά γίνεται φανατικός επαναστάτης για κάποιες πεποιθήσεις του δογματικές και μη.

Ας ξεκινήσουμε όμως με τον ορισμό του πνευματικού ανθρώπου. Πνευματικός άνθρωπος καταρχήν δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο οποιοσδήποτε ασχολείται με κάποια πνευματική δραστηριότητα και απλά διακρίνεται σ’ αυτήν ούτε καν ο επιτυχημένος επιστήμονας, πολιτικός, καλλιτέχνης. Ο πνευματικός άνθρωπος έχει καταρχάς γνωρίσει την καταξίωση και την καθολική αποδοχή στον επαγγελματικό του χώρο αλλά όχι μόνο αυτό. Με τις επιστημονικές του καταθέσεις, με τις καλλιτεχνικές του δημιουργίες ή με τις πολιτικές του πεποιθήσεις και παρεμβάσεις έχει αλλάξει τον ρου της ανθρώπινης ιστορίας και συντέλεσε στην ποιοτικότερη ζωή των ανθρώπων σε εθνικό ή σε διεθνές επίπεδο. Κατέχει άπταιστη γνώση του αντικειμένου του και αυτό του επιτρέπει να εισάγει καινοτομίες, να βελτιώνει και να τελειοποιεί το αντικείμενό του αυτό. Το κυρίως χαρακτηριστικό του όμως είναι ότι έχει απαγκιστρωθεί από το στενό επαγγελματικό του αντικείμενο και ασχολείται με ευρύτερες δραστηριότητες, προσπαθεί νοητικά να διεισδύσει στις συνθήκες που καθορίζουν την κοινωνική εξέλιξη και διαμορφώνουν τη μοίρα των ανθρώπων.
Ο βίος του πνευματικού ανθρώπου διέπεται από τη σεμνότητα, την άμιλλα, τον αλτρουισμό, την ειλικρίνεια, την ανιδιοτέλεια, την αποστροφή για τα υλικά αγαθά, αξίες και αρχές που προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει και σε όλους τους απλούς ανθρώπους με την καθημερινή του στάση.

Ο στρατευμένος αντίθετα δεν έχει προσωπικά ενδιαφέροντα, ούτε υποθέσεις, συναισθήματα, δεσμούς, περιουσία, ούτε ακόμη και δικό όνομα. Τα πάντα σ' αυτόν είναι απορροφημένα αποκλειστικά από ένα ενδιαφέρον, μια σκέψη, ένα πάθος - την επανάσταση". Ο ίδιος, που έζησε μια ζωή ως φανατικός και ιδεοληπτικός ξέρει και ομολογεί την επήρεια που έχει η υπερβολική εξουσία για το άτομο. Η εξουσία απορροφά το άτομο και μονοπωλεί το ενδιαφέρον.
Επομένως, κατά τη γνώμη μου ο μόνος τρόπος για να μπορούν να συνυπάρξουν αυτές οι δύο ιδιότητες αποτελεί σπάνια εξαίρεση πού αν έχει συμβεί θα απέχει από νότες ναρκισσισμού , εγωισμού και φανατισμού ή από την άλλη προσκόλληση και απόλυτη , άκριτη αφοσίωση στην τέχνη.
Αλλά επειδή και οι δύο είναι ιδιότητες αποτελούμενες «από αρνητικούς πόλους» και αφοσίωση , θεωρώ ότι είναι αδύνατον να συνυπάρξουν.
= 465 λέξεις
Σκωλίκης Βασίλης

« Ο άνθρωπος και το φόρεμα : Είμαστε ότι φοράμε»

Τα φορέματα για τα σώματα, είναι ότι οι λέξεις για τα πράγματα. Είμαστε ότι φοράμε, αλλα δεν αξίζουμε ότι φοράμε. Γιατί ο άνθρωπος , στις συναισθηματικές του ταλαντώσεις και ταλαντεύσεις ή στις συνακόλουθες στιγμές ευτυχίας και χαράς, διαλέγει διαφορετικό είδος ντυσίματος. Θα έλεγα πως το ντύσιμο είναι η προετοιμασία μας «για να βγούμε στην σκηνή» της ζωής. Όμοια με το θέατρο, αλλάζουμε κοστούμια ανάλογα με το έργο, τη σκηνή, το ρόλο, τα συναισθήματα που βιώνουμε και αντιμετωπίζουμε. Είτε ντυνόμαστε με την τελευταία λέξη της μόδας είτε φοράμε και ξαναφοράμε τα ρούχα που πιστεύουμε ότι μας ταιριάζουν -ακριβά, φθηνά, φανταχτερά, σεμνά, μαύρα ή πολύχρωμα-, τα ρούχα είναι μια απεικόνιση του εσωτερικού μας κόσμου που δείχνουμε σε όλους. Το ρούχο για τον άνθρωπο αποτελεί τον ίδιο τον άνθρωπο. Από τα ρούχα διαφαίνεται το πώς σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, σε τι ψυχολογική κατάσταση βρισκόμαστε και πώς συμπεριφερόμαστε.
Αν το ρούχο, βέβαια, αποτελεί στολή στρατευμένου όπως λόγου χάρη το κοστούμι για τα στελέχη, ή η στολή για τους αστυνομικούς, δεν είναι ένδυμα προσωπικής αρέσκειας και επιλογής , άλλα κάτι το ανέκφραστο, κάτι το τυπικό, το ψεύτικο. Τότε το ρούχο, αποκτά μια μορφή που δεν εκφράζει το άτομο, αλλά την ιδιότητα του. Άλλωστε , « το φόρεμα εμφανίζει, ενώ η στολή κρύβει.» Τέτοια μορφή δε αποκτά,επίσης, όταν το ένδυμα γίνεται υποχρέωση από πολιτικές αποφάσεις, κρατικές παραδόσεις και θρησκευτικές πεποιθήσεις.
Και όπως εύστοχα γράφει ο κ. Παπανούτσος σε σχετικό του δοκίμιο : «το φόρεμα αποτελειώνει και επισφραγίζει το πρόσωπο μας, το συμπληρώνει και το παρουσιάζει». Μπορούμε, άλλωστε, να το διαπιστώσουμε και στον εαυτό μας. Όταν βρεθούμε σε μια αίθουσα με κόσμο, όταν είμαστε καλεσμένοι μαζί με ανθρώπους που γνωρίζουμε λίγο ή καθόλου σε ένα φιλικό σπίτι, τι είναι αυτό που μας κάνει να διαμορφώσουμε μια πρώτη εντύπωση για τους γύρω μας; Μία εικόνα που, σαν να ρίχνουμε μια ματιά σε φωτογραφία, σαν ένα «Scanner» που αυτόχρημα αποτυπώνει τις πληροφορίες για το άτομο που αντικρίζουμε. Η εικόνα αυτή περιλαμβάνει το πρόσωπο, το βλέμμα, τα μαλλιά, τη στάση του σώματος και ασφαλώς τα ρούχα, και μπορεί να επηρεάσει αρκετά τα συναισθήματα συμπάθειας ή αντιπάθειας που αναπτύσσουμε για τον άνθρωπο αυτόν.
Το ντύσιμο αποτελεί ένα είδος γλώσσας, μια μορφή επικοινωνίας. Βρίσκεται ακριβώς στο σύνορο (και είναι ένα σύνορο) μεταξύ του εσωτερικού μας κόσμου και του εξωτερικού, του κοινωνικού κόσμου. Ανήκει σε εμάς, είναι κομμάτι μας, αφού το επιλέγουμε και το φέρουμε πάνω μας, και ταυτόχρονα είναι κάτι που βρίσκεται ήδη έξω από εμάς. Μπορούμε να πούμε ότι με αυτά που φοράμε έχουμε μια πολύ προσωπική συνομιλία με τον κόσμο, έτσι όπως τον αντιλαμβανόμαστε. Είναι αξιοθαύμαστο το πώς το ντύσιμο μπορεί να είναι ταυτόχρονα ένα παραβάν που μας κρύβει και μια οθόνη που μας προβάλλει! Μοιάζει , σαν μια ταυτότητα που αποδίδει όλα μας τα χαρακτηριστικά, καθώς εκφράζει τα ανέκφραστα και εμφανίζει τα κρυμμένα.